Cumiana'daki katliamın ortak anma töreni

"Çünkü çoğu zaman insanlar hatırlamanın sadece geçmişi korumak olduğunu düşünüyor. Oysa durum böyle değildir. Hafıza aynı zamanda geleceğe yönelik bir karardır. Bir toplumun yara aldıktan sonra ne olmak istediğine karar verme yoludur."

Boves Belediye Başkanı Matteo Ravera, Cumiana'daki anma töreninde kasabamız ile İtalyan ortak topluluğu arasında 25 yıldır süregelen bağı bu sözlerle tanımladı. 1944'teki faşist katliamı anmak üzere Cumiana'ya giden Ohm-Gymnasium okul korosu ve orkestrasının üyeleri olarak, bu bağı özel bir şekilde deneyimleyebildik.

Uzun ve zaman zaman kaotik bir otobüs yolculuğunun ardından 27 Mart 2026 akşamı Cumiana'ya vardık. Yaşça büyük olanlar da dahil olmak üzere birçoğumuz ilk başta emin değildik, çünkü bize atanacak ev sahibi ailelerden ne bekleyeceğimizi bilmiyorduk. Tüm korkularımız yersiz çıktı, çünkü öylesine sıcak ve misafirperver bir şekilde karşılandık ki başlangıçtaki belirsizlik yerini hızla hoş geldin duygusuna bıraktı.

Cumartesi günü Cumiana'daki mezarlığı ziyaret ettik; çiçek bırakıp "Kyrie" şarkısını söyledikten sonra çevre köylerde ve Cumiana çevresindeki dağlık arazide yürüdük. Bize İkinci Dünya Savaşı sırasında Alman ve İtalyan birliklerine karşı savaşan partizanlar hakkında bilgi veren bir tarihçi eşlik etti. Tarihçi Bay Comello bize bireysel partizanların cesaretinden ve Cumiana'daki insanların gizliliğinden bahsetti. Bazılarımız da kendimize, biz olsaydık nasıl davranırdık diye sorduk. Bu yürüyüş her ikisini de sunuyordu: geçmişi korumak ve gelecek için karar vermek. Bizim için bu, İtalyan ev sahiplerimizle konuşmak, birbirimizi tanımak ve dil engellerine rağmen iletişim kurabileceğimizi fark etmek anlamına geliyordu. Ve tabii ki müzik de yardımcı oldu - bir orman açıklığında yaptığımız piknikte birlikte dans ettik ve şarkı söyledik. Akşam ev sahibi ailelerimizle birlikte lezzetli bir yemeğin tadını çıkardık. Cumiana sakinleriyle birlikte saat 21.00'de bir kez daha S. Maria della Motta kilisesinden, 3 Nisan 1944'te SS birliklerinin Cumiana'dan 51 sivili kurşuna dizdiği katliamın yapıldığı Cascina Riva di Caia'ya doğru meşaleli yürüyüş için toplandık; bu emir 1999'da adresinde Erlangen vatandaşı olduğu tespit edilen bir Obersturmführer tarafından verilmişti.

Pazar sabahı katliamın gerçekleştiği yerde resmi anma töreni düzenlendi. Saygın bandolar, Cumiana ve komşu topluluklardan dernekler ve hepsinden önemlisi Cumiana halkı, belediye binasından Cascina Riva di Caia'ya doğru bir yürüyüş için sıraya girdi. Sessizliğin ardından tüm kurbanların isimleri okundu. Bu dokunaklı bir andı. Ateş emrinin bir sonucu olarak kaç aile sevdiklerini kaybetmişti? Bunu konuşmalar ve müzikal katkılar izledi. Vashika Selvaraj (8d), Fiona Schlürmann (8e) ve Milena Bernhard (9e) biz gençler adına, okulumuz adına akıcı bir İtalyanca ile konuştular. Tüm konuşmaların sıkıcı olduğunu düşünebilirsiniz. Hayır, sıkıcı değildi. Kelimeler bizimle konuştu. Biz gençlerin görevi geçmişi korumak ve geleceğe bir tavırla ilerlemektir. Daha sonra İtalyanlar bizi birlikte lezzetli, çok çeşitli bir öğle yemeğine davet ettiler ve bu da bize fikir alışverişinde bulunmak için bir fırsat daha verdi.

Öğleden sonra geç saatlerde koro, orkestra ve solistler akşam Pieve bölgesindeki S. Maria Assunta kilisesinde gerçekleşecek olan final konseri için prova yaptılar. Programdaki tüm parçalar barış fikri üzerine kuruluydu! Sadece kilisenin inanılmaz derecede iyi akustiğinden değil, aynı zamanda ev sahibi ailelerimiz de dahil olmak üzere konsere katılan çok sayıda insandan özellikle etkilendik. Peter Schindler'in "Missa in Jazz" eserinden "Kyrie" ve Michael Jackson'ın "Heal the World" gibi parçalarla müziğin gücünü göstermeyi başardık: müziğin insanları birbirine bağladığını - dil ve ulusal sınırların ötesinde bile. Konserden sonraki akşamı ev sahibi ailelerimizle birlikte geçirdik - bazılarımız 30 kilometre uzaklıktaki Torino'da pizza yemeye giderken, diğerlerimiz Pazartesi sabahı vedalaşmadan önce civar köylere gitti.

Cumiana gezisi bize sadece tarihi olayların önemini öğretmekle kalmadı, her şeyden önce bu olayları birlikte hatırlamanın ne kadar önemli olduğunu gösterdi. Şiddet ve insanlıktan çıkarma ile karakterize edilen bir geçmişten karşılıklı açıklık ve sorumluluğa dayalı bir bağın ortaya çıkabileceği gerçeği elbette bir mesele değildir - ancak Erlangen ve Cumiana arasındaki bağlantıdan da görülebileceği gibi, her iki taraf da bu yolda ilerlemeye hazırsa bu mümkündür. Bizim gibi gençler için bu deneyim özellikle değerliydi: hatırlamanın sadece geçmişle değil gelecekle de ilgili olduğunu fark etmek. Ve bunun sadece bireyleri değil, hepimizi etkilediğini. Bu deneyim için teşekkür ederiz!

Sophia Rost'un raporu, 11d, Ohm-Gymnasium Erlangen